Guido Verhoek - Over mijn werk

Ook de steen vergaat, ook al heeft die meer weerstand. De aanval van de elementen en de relatieve hardheid van het gesteente leveren een spanningsveld op. Uiteindelijk zal het gesteente splijten en verpulveren. In de objecten wordt die spanning verbeeld: op het eerste gezicht zijn ze robuust, sterk… bij nadere beschouwing blijken ze fragiel, niet- eeuwig.
Via kleine riviertjes komt het verweringsmateriaal in de Rijn. Op de route van de Noord- Vogezen naar de Noordzee bevind ik me ergens. Het water stroomt voorbij en ik zet tekens op papier, zoals de mens ook tekens in het landschap achterlaat. Barsten en lijnen in het gesteente en ook vertikalen die de mens in het landschap neerzet als tekens van eigendom: palen, hekjes, de vlaggenstok op de maan vormen de basis van de inspiratie voor de schilderijen.
Vergankelijkheid der dingen is sinds lang mijn thema, of, zoals de kunstenaar uit de Elzas, Sébastien Stosskopff, in zijn schilderij “La Grande Vanité”uit 1641 dichtte:
“Kunst, Reichtum, Macht und
Kühnheit stirbt

Die Welt und all ihr thun verdirbet

Ein ewiges komt nach dieser Zeit

Ihr thoren, flieht die Eitelkeit..”